şüphesiz vehimlerin hepsi acıdır da, en acı olanı aşkın vehmi olsa gerek.
vehme meyli bu kadar çok yaratılışımla ben. gözlerimi gerçeklere kapatıp sadece içimdeki, beni bunca uçurumlara sürükleyen, susturmayı bir türlü başaramadığım o kör noktaya açmışlığımla. kendi kendimi, yine kendim icat ettiğim pişmanlıkların içine atan ben. kendi zihnimde yarattığım, ama olmayan ve dahi hiç olmamış olan bir aşkın zehirli sarmaşıklarıyla sarılmış olan ben. halihazırdaki gerçeklerle geç yüzleşmişliklerimi düşünürken, bu kadarı dahi fazla diye hayıflanırken,yüzleşemediğim yeni gerçeklerin vehimlerinin gölgesinde avunaduran ben.
o kocaman vehimlerim, geniş zamanlarına yayılıp, yüreğimi tutsak düşürürken. ben.. nihayet! gerçeklerle yüzleştiğimde tüm varlığı parçalanıp, hiç ait olmadığı yerlere dağılan kırık döküklüklerden ibaret kalan ben.. zamansızlığın, mekansızlığın, umutsuzluğun ve anlamsızlığın tam ortasında olan ben.. şimdi düşündükçe,aradıkça, hissettikçe, nefes aldıkça canım acıyor.......
4 yorum:
zamansız, mekansız, umutsuz ve anlamsız bırakan ne varsa çıkarılmalı hayatlardan ...Hatta yüreklere kapı koyulmalı yalnızca hakedebilen girebilmeli , hakedemeyen o kapının önünde beklemelide girişi bulamamalı taki sonsuza kadar ve hissedebildiği tek şey vicdanının üzerindeki ağırlık olmalı . . . Ve sen hep iyi kalabilmelisin :=)
kesinlikle çok haklısın.. ama iyiyim ben, Allah'a şükür yaralarımı sarmayı öğrendim ve her şeye rağmen iyi olmayıı başarabiliyorum, senin gibi dostların da desteğile tabii ki :))
yaraları sarmak .... Bunu başarabilmek en zoru belkide , gönül isterki dostlar o yaralardan nasibini alsın artık, geriye kalan yaşanmışlığın olgunluyla gülümseyerek devam edebilmek olsun
evet acılarla yoğrularak büyüyoruz, olgunlaşıyoruz o yüzden iyi bir şey aslında acı çekmek, fazla mı iyimser oldum ne hihi:))
Yorum Gönder