doğru şeyi istemeyi bir türlü beceremiyorum !

sebep

kendimce önemli saydığım her bir şeyi sınırdan kaçırmam, hayatımın geriye kalan gündelik kısımlarında son dakikacı olmamın bedeli galiba. hatta her bir beklettiğim insan ve bekletme süremin uzunluğuyla kaçırdıklarımın sınıra yakınlığı arasında ters bir orantı söz konusu. olanları sebeplere bağlamanın doğru olmadığını, buna haddim olmadığını hatta, ve de bunun hiç de makul olmadığını bilsem de bunu düşünmekten alamıyorum kendimi. ben ki her duruma yedekte bir teselli cümlesi saklayan bir bünyeyim. işte bu kadar çok canım sıkılıyor şu sıralar. ve hayat hep, eskiden zor sandıklarımızın aslında hiç zor olmadıklarını, en 'zor'un 'şimdi' olduğunu dayattırıyor her bir tarafından binbir türlü düşünce fışkıran beynime. ve gelecekte de bunun aynısını yapacak. bu bilginin yakıcılığı da ekleniyor halihazırdaki nahoş ruh halime. ve her zamanki gibi haklı çıkıyor, hayat. ona sitemkar, kırgın ama yine de mecbur bana karşı. herhangi bir fikre kanmaya çok hazırım şu savunmasızlığımla. yeni bir şey söyleyiverseniz, biriniz. yeni ve güzel bir şey.

23

yaşlanmak güzel oldu bu yıl, çok güzel, en güzel. hayır hayır sadece GÜZEL...

hiç

'ya hep ya hiç'lerim hiç hep olmadı, hep hiç oldu.

huf !

burdan odaklanma yeteneğime sesleniyorum;
nereye gittiysen lütfen geri gel artık !

.

Zaman, ağlamayı sonuna kadar yaşanan bir ritüel olmaktan çıkarıp geçiştirilen bir şeye dönüştürdü. Büyümüşüz, heyhat !

haziran

akşamüstü rüzgarlarının hanımeli kokusu getirdiği, bol kirazlı, bol yağmurlu bir bahardı. bitiverdi. bense hayatımın en uzun tatilindeyim. hangi birini yapacağım diye düşündüğüm şeylerin çoğunu yapamadığım boş, geniş zamanlarım, uzun uykularım ve annemin yaptığı yemeklerden oluşan hazır sofralarım var. yani diyorum ki, hayat güzel.