Gerçekten çok uzun bir aradan sonra bana blog yazdıran bir Sait Faik öyküsüdür.
Bir huzur arayışının hikayesidir Haritada Bir Nokta. Namuslu, tertemiz insanlara nasıl da inanmak ister Sait Faik. Kendisini nasıl da ezer onlarla kıyasladığında. Çok huzurludur onların
yanında, sevilmediğini, kabullenilmediğini içten içe bilse de. Amma
ve lakin dünyanın o en naif ve huzurlu adasında bile bir 'insanoğlu' bir
şekilde başarır kendine inandırmamayı, huzura asla izin vermeyeceğini. Halbuki ne kadar da huzurludur Sait Faik. Yazmıyordur bile. Hırs diye yazmaktan bile uzaktır. Ne huzurludur halbuki... Yazmamaya yeminliyken, yazar Sait Faik huzuru bir kez kaçınca:
"...yazmasam deli olacaktım..."
Ve
belki de okuru 'insan'dan, 'yüz vermeyen bir baba olan doğa'ya ya da,
'yüz veren bir anne olan deniz'e yönlendirmektedir gerçek manada 'huzur'
için.
Sadece 'hayatımda okuduğum en güzel hikaye' değil, hayatımın hikayesi.
Hepsi birbirinden derin ve güzel bir sürü hikayesine rağmen, tek başına bu öyküsü için Sait Faik'e hayran olunabilir. Saygı ile eğiliyorum huzurunda.
