"kırık ayna"

"...İhanet kol geziyor. Kendi kendime ihanet etmek için, kendi kendime her an izin verebilirim. Kendimden kaçıp sığınacağım kendim bir türlü barışa yanaşmıyor. Kırık aynalarda çoğalan yüzlerimin sahtekarlığından bıktım usandım. Hangisine 'ben'im diye yönelsem, sonunda hep aynı çıkıyor: bu da ben değilmişim. Gidecek yer yok, nereye gitsem aynı yerdeyim..."

Nazan Bekiroğlu; Mor Mürekkep (9. baskı) - 'Hiç Emniyette Değilim', sahife 106.

yok yok bu kadın beni öldürecek. kesin öldürecek.. ben uzunca bir süredir yaşayagelip, o çok düşkün olduğum uykularımı kaçırıp, anlamaya, anlamlandırmaya çalışırken, uğraşıp dururken o yazmış işte! hem ki ne yazmış.. bana da susmak düşüyor, elimdeki kırık aynalarımda çoğalan yüzlerimin yanılsamalarıyla başbaşa.....

bilmek.....

bilmeye can atacağımız ama bilmediğimiz, 'keşke hiç bilmeseydim' dediğimiz ama bildiğimiz, bildiğimizin ve biliyor olmamızın etkilerinin farkında olmadan bildiklerimiz, bilmek istesek de istemesek de hiç bil(e)meyeceğimiz gerçeklerin kıskacında, bilme'nin önemi zihnimde her geçen gün daha da büyüyor. çünkü bilmeyi hiç istemeyeceğim ama bildiğim zakkum renginde gerçeklerim var. ve de belki de bilmeyi çok isteyip de bir türlü bilmediğim deva mahiyetinde gerçeklerim. bir küçük bilişle, devirler kapatıp, devirler açmışlığım var. etkileri umulmayacak kadar büyük olan bilişlerim var; bir de etkilerini umageldiğim ama etkisiz, ya da etkisi vardıysa da bilmediğim; tepkisiz gerçeklerim var.
bilmek her zaman o kadar da mühim değil demek ki.. ya da benim için mühim olanlar başkaları için değil. bilmiyorum. hiç bilmiyorum. işte bilmek isteyip de bilemediklerime bir örnek daha. bu kadar yeter. anlaşıldı, tamam.

.

kocaman bir deve kuşuyum. en büyüğü hatta. gerçekleri görmemek için yapmayacağım şey yok. ama.. deve kuşları acı çeker mi ki?.. yok ben deve kuşu da değilim. koca bir hiçim. hatta 'hiç' bile değilim..

olumsuz

olmadık bir zamanda, olmayan bir şeyin, olmaması gereken acısını çekiyorum!..