benden sonra mutluluk

insanların bana yaptıkları hataların hesabını ilmek ilmek kendime ödetiyorum!..

an be an: 00:56 | 0 dediler ki..  

uzak. bu evden değil. bu mahalleden, bu ilçeden değil. bu ilden de değil hatta. bu bölgeden bile değil. daha da uzak. bu ülkeden uzak. komşu ülke de değil. bildiğin bayağı uzak işte. işte öyle bir yer. orada insanlar var evet. onlar da bizim gibi doğuyor, büyüyor, ağlıyor, gülüyor; yaşıyor ve ölüyorlar. ve hatta belki de onlar da bir yazı yazarken ağlamayı gülmekten önce yazdığını farkedince bir an duraksayıp neden sonra buruk bir gülümsemeyle yazılarına devam ediyorlar. tamam evet onlar da ağlıyorlar, gülüyorlar, konuşuyorlar ama mesela onlar farklı kelimeler kullanıyorlar iletişim kurmak için. düşünsene benim için hiçbir şey ifade etmeyen bi' kelime. daha önce hiç kullanmadığım bir harf var hatta belki içinde. ürkütücü.
neyse işte orada bir yerde bir okulun muhtemelen bir öğretmenler odasında bir kaç kişi benim endişelerim hakkında konuşuyorlar. kendi dillerinde. benim anlayamacağım kelimelerle. başka ne diyorlar acaba. bilmiyorum ki hiç. ama bu kadarını bilmek bile içimde kelebeklerin kanat çırpmasına sebep oluyor. şimdilik bu kadar. daha fazlasını bizzat deneyimlediğimde 'honki ponki torino' şarkımsısı eşliğinde yazmayı planlıyorum.
esenlikler.
:)

an be an: 02:33 | 0 dediler ki..