an

hayatın vurdumduymazlığı, vurulmazlığı hatta. öylece akıp gitmeye devam etmesi. bazen, nereden geldiğini bilmediğim bir farkındalıkla, beni şaşırtıyor, korkutuyor, adeta kanımı donduruyor.

bahara özlem.

yıllar sonra çocuklarımıza "eskiden 'bahar'lar vardı, pek güzellerdi, hele ki ilk bahar, mevsimlerin en güzeliydi" gibi cümleler kuracabileceğimiz endişesi düştü de bir an aklıma, kalbim sızladı. korktum, çok korktum.

o kadar mükemmelsin ki, korkuyorum...