28 Kasım 2008 Cuma

ilk buket çiçek*

'öğretmen' olarak geçirdiğim ilk öğretmenler gününde, ilk öğrencimden aldığım, hayatımdaki ilk buket çiçekciğim var yanıbaşımda. ilk'e dair bu kadar çok şeyi aynı gün yaşamış olmak hayatın güzelliklerinden yalnızca biri. yağmura yakalanıp bir güzel ıslanmam da aynı güne rastlıyor hatta. buketi elimde en az ıslanıp çiçeklerin zarar görmeyeceği şekilde tutmaya çalışarak yağmurda koştum. kulağımda f.d, boş ders şarkısı. günün anlam ve önemine pek uymuyor ama olsun. zaten ben bağıra bağıra söyleme potansiyeline sahibim o şarkıyı hala daha: 'elde var sorular, gözyaşları, boş umutlar; hesaplar tutmaz tutmaz hocaaaamm!!..' dizesi, ağır basan öğrenci yanımı bu kadar yansıtırken. neyse ben şu ilk buket çiçekciğime dönmek istiyorum. ilk olmasından dolayı zaruri 'özel'liğinin yanısıra, renkleri de çok güzel. sarı ve mor. iki kontrast renk. öyle ya hem mutluluk hem burukluk bu buket benim için, mutluluğu ağır bassa da. şimdi solmaya yüz tuttu ama. tıpkı tüm mutluluk ve burukların da önünde sonunda solmaya yüz tuttuğu-tutacağı gibi.

2 yorum:

Beyaz dedi ki...

ben de öğretmenler gününü unutmuş bir şekilde gurbetçi güzel öğrencilerime türkçe ders vermeye gitmiştim, türkçe hocasıyla sınıfta çalışma kağıtlarını hazırlarken 6-7 yaşlarındaki bir öğrencim gelip elimi öptü alnına koydu ve "öğretmenim, öğretmenler gününüz kutlu olsun" dediğinde içimi garip bir mutluluk kapladı.

Daha lisedeyken bile öğretmen olacağım diyip bu konuda şiirler yazan, bir aydır öğretmenlik yapan birinin bu denli şaşırıp mutlu olması ancak her ilkte olduğu gibi (iki sevgilinin ilk el tutuşu, ilk öpücüğü, çocuğun attığı ilk adımı) duyulan heyecan+mutluluğa örnek gösterilebilir.

Garip bulmak yerine bunu yaşadığımız için içimizde "garip" bir mutluluk hissediyorsak ne güzel, çünkü o zaman öğretmenliğe yakışacak insanlar olduğumuza emin olabiliriz.

mariapuder dedi ki...

haklısın beyaz, hissediyoruz tabii ki, o kadar duygulandım ki.. bir de o öğrenci sorun yaşamış olduğum bir öğrenciydi, ondan çiçek almak daha önemliydi benim için.. sonuç şu ki; öğretmen olduğum/olacağım için mutluyum.. :)