benden sonra mutluluk

'mucize'ye

2012-01-16T20:16:00.003+02:00

bütün mevsimleri seninle yaşamak istiyorum. tekrar tekrar. aslında hep birbirinin ardına, aynı sırayla. biteviye. bir rutin görünümündeyken, aslında her mevsim ayrı bir 'mucize'yle. her an bir mucizeyken seninle, her mevsim mucize ve ötesi.

2011-10-18T21:39:00.001+03:00

yalan söyledim. aslında hiç öğren(e)medim şikayet etmemeyi.

an

2011-05-30T00:11:00.004+03:00

hayatın vurdumduymazlığı, vurulmazlığı hatta. öylece akıp gitmeye devam etmesi. bazen, nereden geldiğini bilmediğim bir farkındalıkla, beni şaşırtıyor, korkutuyor, adeta kanımı donduruyor.

bahara özlem.

2011-04-25T20:54:00.004+03:00

yıllar sonra çocuklarımıza "eskiden 'bahar'lar vardı, pek güzellerdi, hele ki ilk bahar, mevsimlerin en güzeliydi" gibi cümleler kuracabileceğimiz endişesi düştü de bir an aklıma, kalbim sızladı. korktum, çok korktum.

2011-01-06T20:44:00.000+02:00

o kadar mükemmelsin ki, korkuyorum...

yitiveren eylül'e

2010-10-02T14:54:00.003+03:00

eylül bitmiş haberim yok. tam bir yıl olmuş; dünyanın en güzel insanından dünyanın en güzel hediyesini alıp, dünyanın en güzel cümlesini duyalı. ve olanca acemiliğimle uçağa binip, hiç bilmediğim diyarlarda maceralara atılışımın üzerinden de tam bir yıl geçmiş. gülümseyerek fark ediyorum ki sanırım hayatımı düzene sokabilmek için her yıl ekim ayını bekliyorum. eylül yaz sarhoşluğu ile geçip gidiveriyor. ve ekim hissedilir bir soğuk hava dalgasıyla, hırkalarla, ceketlerle belli ediyor gelişini. olsun, ben üşümeyi seviyorum. sonbaharı da.

2010-08-20T12:10:00.000+03:00

tren kaçırmakta üstüme yok !

2010-07-31T12:09:00.000+03:00

doğru şeyi istemeyi bir türlü beceremiyorum !

sebep

2010-07-22T23:35:00.004+03:00

kendimce önemli saydığım her bir şeyi sınırdan kaçırmam, hayatımın geriye kalan gündelik kısımlarında son dakikacı olmamın bedeli galiba. hatta her bir beklettiğim insan ve bekletme süremin uzunluğuyla kaçırdıklarımın sınıra yakınlığı arasında ters bir orantı söz konusu. olanları sebeplere bağlamanın doğru olmadığını, buna haddim olmadığını hatta, ve de bunun hiç de makul olmadığını bilsem de bunu düşünmekten alamıyorum kendimi. ben ki her duruma yedekte bir teselli cümlesi saklayan bir bünyeyim. işte bu kadar çok canım sıkılıyor şu sıralar. ve hayat hep, eskiden zor sandıklarımızın aslında hiç zor olmadıklarını, en 'zor'un 'şimdi' olduğunu dayattırıyor her bir tarafından binbir türlü düşünce fışkıran beynime. ve gelecekte de bunun aynısını yapacak. bu bilginin yakıcılığı da ekleniyor halihazırdaki nahoş ruh halime. ve her zamanki gibi haklı çıkıyor, hayat. ona sitemkar, kırgın ama yine de mecbur bana karşı. herhangi bir fikre kanmaya çok hazırım şu savunmasızlığımla. yeni bir şey söyleyiverseniz, biriniz. yeni ve güzel bir şey.

23

2010-07-16T00:54:00.002+03:00

yaşlanmak güzel oldu bu yıl, çok güzel, en güzel. hayır hayır sadece GÜZEL...

hiç

2010-07-12T18:02:00.000+03:00

'ya hep ya hiç'lerim hiç hep olmadı, hep hiç oldu.

huf !

2010-07-09T20:00:00.003+03:00

burdan odaklanma yeteneğime sesleniyorum;
nereye gittiysen lütfen geri gel artık !

.

2010-07-08T02:00:00.002+03:00

Zaman, ağlamayı sonuna kadar yaşanan bir ritüel olmaktan çıkarıp geçiştirilen bir şeye dönüştürdü. Büyümüşüz, heyhat !

haziran

2010-07-02T20:31:00.003+03:00

akşamüstü rüzgarlarının hanımeli kokusu getirdiği, bol kirazlı, bol yağmurlu bir bahardı. bitiverdi. bense hayatımın en uzun tatilindeyim. hangi birini yapacağım diye düşündüğüm şeylerin çoğunu yapamadığım boş, geniş zamanlarım, uzun uykularım ve annemin yaptığı yemeklerden oluşan hazır sofralarım var. yani diyorum ki, hayat güzel.

2010-05-31T03:15:00.002+03:00

sonunda bu da oldu. kendi hayatımı alt üst ettiği yetmeyen çelişkilerim yeni hayatları alt üst etti. ediyor. edecek.

yeni bir şey buldumculuk

2010-04-16T01:23:00.004+03:00

gitmeler zamansız olur derler, yalan..
zamanı bellidir gitmelerin; en alıştığın, en ait olduğun an..

ordan, gittim.
burdan, geldim.
çok şey öğrendim belki evet ama şuna hala eminim ki; ileri görüşlülüğü sıfır biriyim.

"where's my mind"

2010-03-13T21:44:00.003+02:00

bişeyler yanlış ama.. ne?..

sonradan gelen düzeltme: ne olduğu aşikar; aklım beş karış havada!!

cursed !

2010-01-29T15:30:00.000+02:00

kararlı olamamakta çok kararlıyım.
ve bazen çocuk gibi davranıyorum.
belki de, inşallah, çocukluğumu özlediğimdendir...

not: ben de güçsüzlüklerimi, zayıflıklarımı kelime oyunlarıyla gizlemeye çalışıyor, ya da süslüyorum evet...

aralık

2009-12-17T00:55:00.002+02:00

olur da yine bir şeyden, küçücük bir şeyden, hiç bilmeden, farketmeden, emin oluveririm diye, çok korkuyorum...

"i don't know what to do with myself"

2009-12-12T01:56:00.003+02:00

beş para etmeyen küçük streslerim vardı. beş para etmedikleri zaman, mekan ve şartların özleminde, şimdilerde borçlu çıkarıyorlar beni..

numb

2009-12-09T22:41:00.001+02:00

başımıza ne geleceğini bilerek yaşasak, çıldırırdık..

aferin II

2009-08-24T00:56:00.002+03:00

insanların bana yaptıkları hataların hesabını ilmek ilmek kendime ödetiyorum!..

işte öyle vs. öyle işte

2009-08-15T02:33:00.004+03:00

uzak. bu evden değil. bu mahalleden, bu ilçeden değil. bu ilden de değil hatta. bu bölgeden bile değil. daha da uzak. bu ülkeden uzak. komşu ülke de değil. bildiğin bayağı uzak işte. işte öyle bir yer. orada insanlar var evet. onlar da bizim gibi doğuyor, büyüyor, ağlıyor, gülüyor; yaşıyor ve ölüyorlar. ve hatta belki de onlar da bir yazı yazarken ağlamayı gülmekten önce yazdığını farkedince bir an duraksayıp neden sonra buruk bir gülümsemeyle yazılarına devam ediyorlar. tamam evet onlar da ağlıyorlar, gülüyorlar, konuşuyorlar ama mesela onlar farklı kelimeler kullanıyorlar iletişim kurmak için. düşünsene benim için hiçbir şey ifade etmeyen bi' kelime. daha önce hiç kullanmadığım bir harf var hatta belki içinde. ürkütücü.
neyse işte orada bir yerde bir okulun muhtemelen bir öğretmenler odasında bir kaç kişi benim endişelerim hakkında konuşuyorlar. kendi dillerinde. benim anlayamacağım kelimelerle. başka ne diyorlar acaba. bilmiyorum ki hiç. ama bu kadarını bilmek bile içimde kelebeklerin kanat çırpmasına sebep oluyor. şimdilik bu kadar. daha fazlasını bizzat deneyimlediğimde 'honki ponki torino' şarkımsısı eşliğinde yazmayı planlıyorum.
esenlikler.
:)

"her bir dertten âlâ"

2009-06-13T17:45:00.003+03:00

hayat=ayrılık.

yeni bir tespit yapmadım evet, farkındayım. 1672 milyon tespitin hali hazırda yapılmış olup, sonuna yaklaşıldığından olsa gerek, artık neredeyse yapılacak tespitin kalmamış olduğu bir dünyadayız zaten. söyleyeceğim şey şu ki, yıllar öncesinden yapılmış tespitler, onu bizzat tecrübe edip yaşamayana bir anlam ifade etmiyor. ve ben bir süredir, tam şu anda ve kuvvetle muhtemel bir süre daha yukarıda yazılmış olan tek cümlelik tespiti yaşadım, yaşıyorum ve yaşayacağım. ayrılık, ve aslında hayat'mış "her bir dertten âlâ" olan..

tezat..

2009-05-08T10:56:00.005+03:00

hem hemen yetişecekmiş, hem asla yetişemeyecekmiş gibi.. hem neredeyse bitmiş, hem daha hiç başlamamış gibi.. hem daha hayatın baharında, çocuk; hem yarın ölecek kadar yaşlıymış gibi..
hem ab-ı hayat, hem zehr-i zakkummuş gibi..

koş-durma-ca

2009-04-09T02:12:00.003+03:00

sabah saat 8.00. kalk, geç kaldın! gözlerini ıslat ki uykun açılsın. ne giyeceğini düşünmekten tüm sıkılmışlığınla eğer dün geceden karar verebildiysen karar verdiklerini, verememiş sabaha ertelemişsen eline geçen şeyleri giy. kahvaltı etmeden, ve hatta bunu aklından bile geçirmeden, yani ki güzel bir günün büyük bir ayrıntısı olan kahvaltıya vakit bulamadan zor şekle giren saçlarına şekil vermeye çabala. oldu gibi olunca ayakkabılarını giy. hala kışsa çizme. aman onları da hem giymesi hem çıkarması bi' dert. sonra koşar adım çık. yurdun merdivenlerini 2şer 3er in, sonra "8.40 merdivenleri"ni aynı şekilde çık. eyvah tam sen yaklaşmışken ring kalktı. kaçırdın. senin gibi son dakikacıların oluşturduğu neredeyse diğer durağa kadar uzanan 8.40 kuyruğunun sonuna eklen. onun bir parçası ol. diğer ring geldi. iyi bari. oturacak yer de varsa bugün çok şanslısın. mantığını bir türlü anlamadığın ve her seferinde sinir olduğun biçimde gideceğin yerden bir durak önce in. geri kalanını yürü. derse geç kaldın tabii ki. 5-10 dakika arasıymış, o kadar da önemli değil o zaman. neyse kapıyı tıklat ve arka kolçaklı sandalyelerden birine yerleşmeye çabala. onlardan bir tanesine sığabilmek de nasıl olacaksa! neyse.

saat 16.30! daha giyinip, zor şekle giren saçınlarına şekil verip bir de yemek yiyeceksin. bunların hepsi 17.15'e kadar olacak hem de. olacak olan şu ki: ancak 17.00'de, senin deyiminle 5te kantinde olacaksın, 5 dakika eli ağır olan kantincilerden iki çeşit yemek alman sürecek. bir sulu yemek ve pilav. ikisinden biri yarım porsiyon. neyse bu kadar ayrıntıya girmeye gerek yok sanırım. 10 dakikada almış olduğun yemekleri neredeyse çiğnemeden yutmak suretiyle midene indireceksin. ama sanki o pilav midene inmemiş, tam gırtlağının orada bir yerlere takılmış gibi hissedeceksin. bu hisle koşturmaya devam. neyse ki 17.17 gibi bir saatte olman gereken yerdesin. bu da geç kalmak sayılmaz zaten.

kurstaki dersleri kendini tamamen vererek ve not alarak dinlemeye çalışacaksın. dersin sonuna doğru hafif bir baş ağrısı çekiyor olsan da, başaracaksın da. kurs bitti. ama dur daha sevinme hemen. eğer hoca biraz geç bıraktıysa sağı solu belli olmayan 417'ye yetişmek için çeşitli denklemler kurup %99.9'unda başarısız olacaksın. sonuç: yarım saat dikilmek ve 417 beklemek. çok fazla boş zamanın varmış gibi! bir şekilde yurduna dönmeyi başladığında saat epey geç olmuş olacak ve sen yorgun olacaksın.

yastığınla ve yorganınla buluştuğunda ise kararlaştırılmış yatma saatini az da olsa geçirmiş olcaksın. koş-durma-ca'nın etkisiyle aşırı yorgun da olsan uyuyamacaksın. yüzlerce düşünce kafanda, ilk önce kendilerinin düşünülmesi için yarışa girecek adeta. oradan oraya atlayıp duracaksın en son gelecek kaygısında karar kılmak üzere. yani ki koş-durma-ca'nın stresini uzaklaştırmak için düşünmeye başladığın şeyler seni iyiden iyiye kaygılandırıp uykunu iyice kaçıracak. yatakta dönmek pek bir işe yaramayacak. yastığın ısınan yüzünü değiştirip soğuk tarafına yanağını yaslayacaksın. böyle daha iyi. bir kez, ama bir kez de, kafamı yastığa dayar dayamaz uyumayı başarabilsem diye hayıflanacaksın. sonra ne düşünsem de uyusam diye düşünürken, bir yerde, bir an kendini uykuya bırakacaksın.

ama o da ne, sabah saat 8.00. kalk, geç kaldın!

...

"the ways of God are strange"

2009-03-20T23:57:00.005+02:00

sonunda başardım! bir ankara ilk yazının ilk zamanlarının yağmurlu ve kasvetli bir günü, ki kendisi tam olarak 13 mart 2009'dur, kütüphaneye sadece kitap okumak için gidip, odtü yeşillikleri manzaralı B3 kırmızı koltuklarından birine gömülüp iki saat boyunca kitap okudum. bana kalsa yapamazdım. gayriihtiyari oldu bu. tıpkı hayallerimden biri olan ılık ve sağanak bir yağmura yakalanıp sırılsıklam olmam gibi. o da beklenmedik bir anda ve isteğim dışında olmuştu. hayalini kurduğum şeyleri benim aklımdan geçmeyen anda karşıma çıkarıveriyordu kainattaki hiçbir şey, "bir yaprağın yere düşmesi dahi" kendisinin hakimiyeti ya da izni dışında olmayan..
böyle olması daha güzeldi aslında. en güzeldi. hayatımın her karesinin attığım her adımın sadece benim kontrolümde olmadığını, acizliğimi bana göstermenin daha şefkatli ve güzel bir yolu olabilir miydi ki? Asla. O, bana hayallerimi ummadığım zamanlarda, olması gereken zamanlarda, en güzel zamanlarda karşıma çıkararak, benim acizliğimi ve O'nun büyüklüğünü bir kere daha yaşama fırsatı veriyordu. şükürdü O'na. sonsuz şükür.

who are you?

2009-03-01T14:01:00.001+02:00

üniversite hayatımdaki son dönemin bir eğitim bilimleri dersi olan ilk 'rehberlik' dersinde yumuşak huylu hocamızın "who are you?" sorusunu pek kaale almadım önce. malum, derse zorunda kalmadıkça katılmayan bir arka sıra öğrencisiyim ya. ama sonra hoca boş kağıtlar dağıtıp kendimizi tanımlayan on cümle yazmamızı istedi. kısacık bir dumur anı. öğretmen olmama ramak kalmış olmasının da etkisiyle şu günlerde aklımın içinde gezinip duran 'orjinal öğretmen' profiline tam da cuk oturan bir hareketti bu. dersi sıkıcı olmaktan çıkarıp varoluşu sorgulatma ve kendini tanıma aracı yapıvermişti. hocamı takdir ettikten sonra içimden bir ses dedi ki 'sığmaz ki'. kendimi on cümleye nasıl sığdırayım. malumunuz kendimi fazlaca önemseme gibi bir huyum var bir çok insanoğlu gibi. ama sonra keşfettim ki tek bir cümleye bile sığabilirim. az önce değil miydim cümlelere varlığını sığdıramayacağı hissiyatına kapılan? bu kadarcık kısa bir sürede yine çelişki. yazmaya başladım. bir çokları çoktan bitirmişti bile yazmayı. kısa ve öz cümlelerle. bense uzun ve devrik cümleler kuruyordum. kendimle alıp veremediklerimin fazlaca olması sadece buradan bile zahirdi.
tek cümleyle özetleyiverdiğimin kendim değil; 'insan' olduğunu farkettim hemen sonra. kendi acizliğinin farkında olan bir insanın tüm insanoğlunu kapsayan 'insan' tanımı. aslında hepimiz tek ve aynı şeyiz. ama bunun tam zıddı olarak her birimiz de biriciğiz. anlatmaya çalıştığım şeyi tanımladığından emin olamadığım ama en uygun bulduğum 'çelişki' var oluşumuzun temelinde vardı velhasıl.
yine beyin fırtınası ve onca çabalarla gidilen bir arpa boyu yol. ama beni düşündüren'e ve kendimi bildiren'e şükür. sonsuz şükür..

yağmurla gelen..

2009-02-10T01:26:00.001+02:00

iç ve hatta dış monologlarımın bir kısmını olsun hayata geçirebilsem hayatım nasıl olurdu ya da olmazdı onu merak etmedeyim şimdi. kuvvetle muhtemel kısa bir süreliğine. varsayımlar üzerinde kafa yorma çok da uzun süreli olamıyor çünkü, halihazırda 'acı' gerçekler ve gülle ağırlığında deneyimler varken.
küçük şeyleri kafama takma ve umulmaz derecede büyütme hastalığımın farkına vardım yine uzun bir aradan sonra. ama olsun; geçici de olsa bir süre rahat yaşamışım en azından demek ki. güzel.
işe yaradığını hissetmek, iyilik yapmak ve 'sıradan' görülen doğa olaylarına hayret etme yetisini yitirmemek en büyük mutluluk kaynaklarıymış. bu da son günlerimin sessiz gündemi ve tespiti işte. Malum ben 'sürekli kafasında bir şey olan ve teoriler yazıp kenara atan' birisiyim ya..

not: insanların benimle ilgili konuşurken söylediklerini kelime kelime hatırlarım. evet. :)

şu günlerde..

2009-01-28T01:03:00.004+02:00

daha önce geçilmiş bir sınava girme. sürgün edilme olarak yorumlanabilme potansiyeline sahip taşınma. başkalarına ait yaşanmışlıklara sahip bir dört duvar arasında kendini geçici misafir hissetme. daha önce sorun olduğu gerekçesiyle olmayan internet bağlantısı sağlanınca mutlu olma. bir de o sorunun hemen çözülüvermiş olmasına, o teknolojiye ve insanın beyin gücüne şaşırma. yüksek bir binanın son katına çıkan merdivenleri bitirdiğinde bu yaşta yaşlandığını hissetme. periyodik olarak öksürme. öksürmekten uyuyama. bir şekilde uyanınca yine uyuyamama. media player'da şarkı listesi hazırlayıp hepsini dinlemeye vakit kalmayınca yarım kalmış hissetme. seneye bu zamanlar nerede ve nasıl olacağını bilmeme, merak etme, endişe etme. umut etme ve onu engelleyen hayal kırıklığı korkusu. ve daha kelimelere dökemediğim bir çoğusu..
yeter bu kadar şimdilik..

"biz büyür, dünya değişirken.."

2009-01-22T00:19:00.003+02:00

Eğer bir gün kendimi sevecek olursam, çekip beni kolumdan de ki: "Çirkinim sanırken sen, aslında en çok da kendini sevmediğin için güzeldin.. Şimdi bu güzelliği geride bırakıp gitme.."

Kim diyecek bunu? Kim getirecek bu kelimeleri arka arkaya ve mahiyetine de tam manada vakıf olarak? Kime ithafen kelimeler damlatıyorum yine karmaşık düşüncelerim, dalgalı hislerim deryasından? Muhatabım kim? Kim beni yanlış bir yola girmek üzereyken ve hatta her girme teşebbüsümde kolumdan çekip döndürecek olan?.. O kadar güvendiğim ama güvenirken zerre şüphe etmediğim ve bu güvenimde benim yüzümü kara çıkarmayacak ve hatta her geçen zaman güvenini perçinleyecek olan kim? Kim bu kim olduğunu bilmediğim halde boşluğuyla sersem olup dalgalanıp durduğum? Kim?..
Ya da 'Kim?' diye sorarken aslında ne kadar da iyimserim.. Asıl, var mı ki böyle birisi?..

yine yeni yıl..

2009-01-06T22:22:00.004+02:00

her yeni yılda, doğumgünlerinde,kandillerde.. bayramlarda ya da.. herkes birbirine iyi dileklerde bulunur klişe cümlelerle. 'yeni yılın sağlık, mutluluk, başarı getirmesi' dilenir öncelikle, hatta bol keseden atıp da 'her şey gönlünce olsun' diyenler bile çıkar. ne de olsa gerçekleşmeyecek canım! hatta gerçekleşme ihtimalini bir an olsun düşünecek ve velev ki gerçekleşmesi onun dilemesine bağlı olacak olsa, asla dilenmeyecektir bu dilekler. 'her şey gönlünce mi olsun? niye olsun ki canım, kimin her isteği oluyor ki şu dünyada? hem zaten benim bu dünyadan birikmiş alacaklarım var. onun niye her şey gönlüne göre olsun ki?' vesveseleri sarıverecektir fikirleri. neyse konuyu dağıtmadan diyeceğimi diyeyim. hep böyle güzel dilekler diliyoruz ama hiç gerçekleşiyor mu ki bunlar? her yeni yıl sağlık, mutluluk, başarı getiriyor mu? her şey gönlümüzce oluyor mu? hayır. hatta tam tersi bir gidişat söz konusu. ve ben böyle olmasını yani şu meşhur dileklerin bir türlü gerçekleşmemesini onların klişe cümlelerle ve samimiyetsizce dilenmiş olmasına bağlıyorum. çok mu iddialı ve de saçma? ama bence öyle. düşünmeden, anlamını idrak etmeden, 'öylesine' dilekler dilemesek mesela. klişe olmasa cümlelerimiz. belki o zaman da yeni yıllar, yeni yaşlar, bayramlar, kandiller; sağlık, mutluluk ve başarı getirmeyecek hayatlarımıza. ama en azından samimiyet ve saflık olmuş olacak. ellerimiz hepten bomboş olmayacak. ama sadece bu, yeterince iyi bir şey değil mi? çok sosyal mesajlı oldu bu yazı. oldu olacak yine sosyal mesajla bitireyim: 'yeni yıl geldi!' diye sevinmeli miyiz? geriye sayarak mı geçirmeliyiz giden yılın son saniyelerini? gidene, yitene bakmak yerine, gelenin aldatıcı güzellik vaatlerinde mi avunmalıyız? sevinmeli miyiz 'yeni yıl geldi!' diye? yaşlandık, ve her şeyden, en çok da kendimizden biraz daha uzaklaştık diye?..

çelişki..

2008-12-27T00:36:00.005+02:00

"şimdi sen gidiyorsun ya herkes sana benzeyecek.."

...

"anladım ki hiçkimse hiçkimse sen değil
hiçkimse senin kadar fikrime huzur değil.."

çelişki..
çelişkinin var olabilmesi için iki olay, düşünce, kavram, olgu, kısacası iki şey gerekiyor. ilkinden ikinciye geçiş arasındaki gaflet ve bilmezlik ikincisinden sonra gelen biliş farkıyla, acıyla, çelişkiye dönüşüyor. bazen bir tokat etkisi oluyor çelişkinin farkına varıldığı an, bazense bir toplu iğne batmışcasına küçük ve ince bir acı. sonuç olarak bir acı var ortada. ama bir bilişten ya da bilmeyişten diğerine geçişten doğan çelişki öyle garip bir mahiyette ki; o ilk bilişe, fark yaratan ikinci bilişi hiç tecrübe etmemiş gibi geri dönebiliyor insan. artık bir fark olması gerekir, beklenirken. aynı çelişkiye ikinci hatta daha bir çok kez düşülebiliyor. ne oluyor ki bu bilişlere! bir biliş değil miydi büyük sonuçlar doğuran? devirler açıp, devirler kapatan.. işte yine çelişki. sonsuz bir kısır döngü herhalde içinde bulunduğumuz, yahut içimizde bulunan....

ayrı düştüm 'kendi'mden..

2008-12-23T00:32:00.002+02:00

tüm kararsızlıkların, çelişkilerin, boşlukların içinde, umduğumdan çok erken olmak suretiyle, yol ayrımına geldiğimde. diğeriyle çelişip duran kendilerimden birini, öz'üme daha az benzeyeni ve bu yüzden aslında istemediğimi seçmek suretiyle diğerinden, öz'üme daha çok benzeyenden, ve bana kendimi sevdirebilmeyi başarabilmiş olandan vazgeçtim. kendimden ayrı düştüm. içimdeki gurbeti perçinledim. ertelemenin ucuz tuzaklarını çok önceden çözmüşlüğümle, yine de erteledim. yaşamayı erteledim. 'kendi'mi erteledim. bilinmez bir yarına. yine, yeni bir boşluğa..
ama bir karara varmış ve birden çok çelişkiyi sonlandırmış olmanın verdiği huzuru vehmettiren rahatlık hissi, yanlış kararı vermiş olmanın verdiği vicdan azabını gölgeleyemedi. çelişkiler sadece somuttan soyuta ertelendi böylece, istekler şimdiden geleceğe ertelenirken. ve hatta ertelenip ertelenmedikleri dahi muammayken. vazgeçildikleri değil de, ertelendikleri umulup teselli aranırken.
ve şimdi gittikçe cılızlaşan sesiyle ince bir vicdan azabı eşlik ediyor, her şeyin geride kalıp kendi'mle başbaşa kaldığım huzursuz gecelerime..

beyhude..

2008-12-17T01:08:00.005+02:00

Savrulduk.. Ne olduğunu anlayamadan,dağıldık neresi olduğunu bilmediğimiz iklimlerde.. Savrulmaya neden bunca çok meyilli olduğumuzu anlayamamanın bilmecesinde.. Boşluğumuzun derinliğini anladığımız andaki şaşkınlığımızın yanısıra onu şartsız kabullenişimiz de perçinledi acımızı..

Kendimize hüzünler icat ettik durmadan. Sık ama sığ acılar yaşadık tek ve derin olanlar yerine. Nasıl toparlanacağımızı tasarlayıp dururken kafamızda, ‘nasıl’ı sorgularken hep, çok şey olmaya çalışırken, hiçbir şey olamadık. Yittik cevaplanamadıkça sorun haline gelen soruların çıkmazında. Nasıl yaşayacağımızla, nasıl olacağımızla o kadar haşır neşir olup arada öyle oyalandık ki, işte o hep istediğimiz, tasarladığımız olmaya vakit kalmadı. Yahut mecal.

ilk buket çiçek*

2008-11-28T15:15:00.003+02:00

'öğretmen' olarak geçirdiğim ilk öğretmenler gününde, ilk öğrencimden aldığım, hayatımdaki ilk buket çiçekciğim var yanıbaşımda. ilk'e dair bu kadar çok şeyi aynı gün yaşamış olmak hayatın güzelliklerinden yalnızca biri. yağmura yakalanıp bir güzel ıslanmam da aynı güne rastlıyor hatta. buketi elimde en az ıslanıp çiçeklerin zarar görmeyeceği şekilde tutmaya çalışarak yağmurda koştum. kulağımda f.d, boş ders şarkısı. günün anlam ve önemine pek uymuyor ama olsun. zaten ben bağıra bağıra söyleme potansiyeline sahibim o şarkıyı hala daha: 'elde var sorular, gözyaşları, boş umutlar; hesaplar tutmaz tutmaz hocaaaamm!!..' dizesi, ağır basan öğrenci yanımı bu kadar yansıtırken. neyse ben şu ilk buket çiçekciğime dönmek istiyorum. ilk olmasından dolayı zaruri 'özel'liğinin yanısıra, renkleri de çok güzel. sarı ve mor. iki kontrast renk. öyle ya hem mutluluk hem burukluk bu buket benim için, mutluluğu ağır bassa da. şimdi solmaya yüz tuttu ama. tıpkı tüm mutluluk ve burukların da önünde sonunda solmaya yüz tuttuğu-tutacağı gibi.

hüzün mevsimi sonbaharda mutluluk*

2008-11-25T01:16:00.002+02:00

odtü'de sonbaharın çok ama çok güzel olduğu günlerdeyim. odtü'de sonbahar bu yıl mı çok güzel yoksa bu yıl burada son yılım olduğu için mi bana öyle geliyor diye düşünüp cevabını bulamadığım günlerdeyim. sağanak, ılık bir yağmurda gocunmadan sırılsıklam ıslanmak gibi bir ütopyam varken ben, aniden yağmura yakalandığımda neredeyse şikayet ettiğim günlerdeyim. ama sonra, tam istediğim şartlarda olmasa da bir şekilde bir hayalimin gerçekleşmiş olduğunu farkedip aniden mutlu olduğum günlerdeyim. uzun zaman sonra, küçük şeylerle dahi olsa mutlu olmayı başardığımda şaşırdığım günlerdeyim. bu şaşırmama da içten içe kızdığım günlerdeyim. sonuç olarak şu hüzün mevsimi sonbaharda, güneş ışıklarının yeryüzüne en kısa süre vurduğu günlerde,yağmurla birlikte yere düşüşleri hızlanan sarı yapraklarla, mutlu olunabiliyormuş bunu gördüm, mutlu oldum ve şaşırmadım da bu sefer. işte öyle.

:) --> mutluluk simileysi

vehim..

2008-11-17T01:05:00.005+02:00

şüphesiz vehimlerin hepsi acıdır da, en acı olanı aşkın vehmi olsa gerek.
vehme meyli bu kadar çok yaratılışımla ben. gözlerimi gerçeklere kapatıp sadece içimdeki, beni bunca uçurumlara sürükleyen, susturmayı bir türlü başaramadığım o kör noktaya açmışlığımla. kendi kendimi, yine kendim icat ettiğim pişmanlıkların içine atan ben. kendi zihnimde yarattığım, ama olmayan ve dahi hiç olmamış olan bir aşkın zehirli sarmaşıklarıyla sarılmış olan ben. halihazırdaki gerçeklerle geç yüzleşmişliklerimi düşünürken, bu kadarı dahi fazla diye hayıflanırken,yüzleşemediğim yeni gerçeklerin vehimlerinin gölgesinde avunaduran ben.
o kocaman vehimlerim, geniş zamanlarına yayılıp, yüreğimi tutsak düşürürken. ben.. nihayet! gerçeklerle yüzleştiğimde tüm varlığı parçalanıp, hiç ait olmadığı yerlere dağılan kırık döküklüklerden ibaret kalan ben.. zamansızlığın, mekansızlığın, umutsuzluğun ve anlamsızlığın tam ortasında olan ben.. şimdi düşündükçe,aradıkça, hissettikçe, nefes aldıkça canım acıyor.......

aferin

2008-11-04T14:29:00.002+02:00

insanlar hata yapıyor. affediyorum. unutuyorum.
kendim hata yapıyorum. affetmiyorum. unutmuyorum.
bir de bunu farkettiğim için, kendime kızıyorum.

"kırık ayna"

2008-10-31T22:14:00.006+02:00

"...İhanet kol geziyor. Kendi kendime ihanet etmek için, kendi kendime her an izin verebilirim. Kendimden kaçıp sığınacağım kendim bir türlü barışa yanaşmıyor. Kırık aynalarda çoğalan yüzlerimin sahtekarlığından bıktım usandım. Hangisine 'ben'im diye yönelsem, sonunda hep aynı çıkıyor: bu da ben değilmişim. Gidecek yer yok, nereye gitsem aynı yerdeyim..."

Nazan Bekiroğlu; Mor Mürekkep (9. baskı) - 'Hiç Emniyette Değilim', sahife 106.

yok yok bu kadın beni öldürecek. kesin öldürecek.. ben uzunca bir süredir yaşayagelip, o çok düşkün olduğum uykularımı kaçırıp, anlamaya, anlamlandırmaya çalışırken, uğraşıp dururken o yazmış işte! hem ki ne yazmış.. bana da susmak düşüyor, elimdeki kırık aynalarımda çoğalan yüzlerimin yanılsamalarıyla başbaşa.....

bilmek.....

2008-10-29T00:08:00.007+02:00

bilmeye can atacağımız ama bilmediğimiz, 'keşke hiç bilmeseydim' dediğimiz ama bildiğimiz, bildiğimizin ve biliyor olmamızın etkilerinin farkında olmadan bildiklerimiz, bilmek istesek de istemesek de hiç bil(e)meyeceğimiz gerçeklerin kıskacında, bilme'nin önemi zihnimde her geçen gün daha da büyüyor. çünkü bilmeyi hiç istemeyeceğim ama bildiğim zakkum renginde gerçeklerim var. ve de belki de bilmeyi çok isteyip de bir türlü bilmediğim deva mahiyetinde gerçeklerim. bir küçük bilişle, devirler kapatıp, devirler açmışlığım var. etkileri umulmayacak kadar büyük olan bilişlerim var; bir de etkilerini umageldiğim ama etkisiz, ya da etkisi vardıysa da bilmediğim; tepkisiz gerçeklerim var.
bilmek her zaman o kadar da mühim değil demek ki.. ya da benim için mühim olanlar başkaları için değil. bilmiyorum. hiç bilmiyorum. işte bilmek isteyip de bilemediklerime bir örnek daha. bu kadar yeter. anlaşıldı, tamam.

.

2008-10-14T00:37:00.010+03:00

kocaman bir deve kuşuyum. en büyüğü hatta. gerçekleri görmemek için yapmayacağım şey yok. ama.. deve kuşları acı çeker mi ki?.. yok ben deve kuşu da değilim. koca bir hiçim. hatta 'hiç' bile değilim..

olumsuz

2008-10-08T00:43:00.006+03:00

olmadık bir zamanda, olmayan bir şeyin, olmaması gereken acısını çekiyorum!..

..araf..

2008-09-30T01:17:00.018+03:00

olması gereken, olunan ve olması beklenenin arasındaki uçurumlarda yittim ben. hiçbiri olamamanın arafında. çaresizlik anlamsızlığa dönüştü. yüzyıllardır arayageldiğim tek şey sadece anlamken hem de. aradıklarımı bulamamanın yanında, aramadıklarımı yanıbaşımda buldum hep. o kocaman boşluklarımı doldurmak için tutunduğum dallar, yeni ve daha büyük boşluklarla başbaşa bıraktı beni. "rahmet olması için duasına çıktığım yağmurlarda boğuldum." kabullenemediğim kaderim olarak kaldı 'araf', kendimi 'hiç' dahi hissetmediğim demlerde..

suspended

2008-09-24T23:43:00.005+03:00

"Bazı insanların, bazı şeylere hiç hakları yoktu: ne var ki, insanlar da en çok, bu hiç hakları olmayan şeyleri yapıyorlardı." demiş zaten bana ağır gelmekte olan farkındalıklarıma çok daha derin olan yenilerini ekleyen Oğuz Atay. tüm kalbimle katılıyorum. ve ben de bir şey eklemek istiyorum. bazı insanlarsa onlardan uzunca bir süredir bekleyegeldiğimiz, hala daha bekliyor olduğumuz ve kuvvetle muhtemel beklemeye devam edeceğimiz şeyleri yapmıyorlar. bekliyor olduğumuz küçücük bir şey olsa dahi yapmıyorlar. neden, nasıl bilmiyorum ama yapmıyorlar evet. bu da can acıtıyor. bir süre sonra daha da çok can acıtıyor. nokta.

önüm arkam sağım solum SOBE!!.. (:

2008-09-20T01:51:00.006+03:00

madem dilöküm sobelemiş, cevaplayalım şu cici soruları..(:

1.Blog yazmaya ilk ne zaman başladın?

daha çok yeni. 1 Eylül gecesi Ramazan ayının başlangıcını da kendime vesile ve ilham ederek başlayıverdim uzun süredir başlasam deyip ertelediğim blogumu yazmaya. dilök yazıyordu. hem de güzel yazıyordu. onun da dem vurduğu gibi her şey msn ya da feysbuk iletisine sığmıyordu. öylelikle başladım işte. iyi oldu mu olmadı mı bakalım görücez..(:

2.Blog yazısı konularının belli bir çizgide olmasına özen gösteriyor musun?

iç dünyamı yazıyorum. iç dünyam belli bir çizgide hiç olmadı zaten belki bu yüzden yazıyorum. yani yazılarım da belli bir çizgi de olamayacak dolayısıyla..(:

3.Blog yazmayı ne kadar sürdüreceksin?
bilmem ki hiç düşünmedim. hem düşünmüş olsam başlamamın pek bi anlamı olmaz, hevesim kırılırdı heralde.. gittiği yere kadar..(:

4.Blog yazmak senin için eğlenceli bir uğraşken, şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?

henüz çok yeni olduğu için böyle bir geçiş söz konusu değil tabii.. 'yazmak' olayı her zaman zor bir olay benim için, her şeyi olduğu gibi onu da fazla ciddiye alıyorum galiba. o yüzden çok eğlenceli bi uğraş olmasa da anlamlı bir uğraş benim için..(:

5.Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor musun?

hayıırr.. "hiçöyleşeyolurmucanım" yazmak istiyorum dilökün yanaklarından öperek *:

'sınıf'

2008-09-14T19:28:00.017+03:00

öğrenci olarak geçirdiğim son tatilimi de bitirip ankara'ya geri döndüm. evden eşyaları son olarak toplamadım belki evet ama buradaki yurduma son olarak yerleştim ya işte o içimi biraz garip yaptı. 'burkulmak' diye mi adlandırıyorlardı? evet işte ondan. eşyalarımı yerleştirdikten sonra gündelik işlere başladığımda sanki hep burdaymışım gibi hissedecek kadar sahiplendiğimden olsa gerek o 'burkulma' dedikleri. şimdi sene sonunda vermek için uğraşacağım dersleri almak için uğraşacağım koşturmacalı birkaç günden sonra başlayacak okul günleri. daha sonrasındaysa genellikle üzerine aşıkların isimlerinin ya da öğrenci geyiklerinin kazındığı arka arkaya dizilmiş sıralar, yazı tahtası ve öğretmen masasından oluşan, eğitim-öğretim yapıldığı iddia edilen, çoğu zaman havasız kalmaya maruz kalan 'sınıf' ortamının sıralarından öğretmen masasına terfi edeceğim. arka plandan göz önüne. çoktan teke. öğrenmekten öğretmeye. edilgenden etkene. bu durum korku ve heyecanın yanında mutluluğumsu bir duyguyu da düşürüyor içime. ayrıca 'sınıf' ortamı sabit, rol değişecek olsa da. bunca belirsizliklerin içinde, hayatımda belirsiz olmayan bir şey keşfetmiş oldum bu sayede. bak bu güzel oldu işte.

huzur ayı

2008-09-01T01:04:00.004+03:00

ilk blog yazımın başlığını ne koysam diye düşünüp, aklıma yatan bir şey bulamayınca yazmaktan vazgeçmeyi aklımdan geçirip stres yapabilme potansiyeline sahip bir bünyeyim ben. neyse ilk cümleyi yazdım, oh. gerisi gelir. 'başlamak bitirmenin yarısıdır' diyerek bu büyük yalana ne kadar çok kanıp nelere geç kalmama sebep olacaklarını bilseler belki de hiç söylemezlerdi bu sözü sevgili atalarımız. şimdi ben kendimin, hayatımın neresinde olduğumu bilmediğim ve bunu kendime sorma mecalinde dahi olmadığım en sıkıcı ruh hallerimden birindeyken, balkona biraz soluklanmak için çıktığımda uzaktaki minareyi çevreleyen yeşil ışığı gördüm. gülümsedim. huzur ayı geldi. uğrayıp serinliğiyle rahatlattığı yeri tüm ısrarlara rağmen hemencecik terkeden nazlı ve tereddütlü bir misafir olan 'huzur', en fazla bu ay yakın olacak ruhlarımızın yamaçlarına. sadece bunu düşünmek bile bir küçük huzur vesilesi. 'nice huzurlu ay ve günlere' diyerek de gayet sıradan ama güzel bir dilekle huzur ayının ilk gecesi uykusuna başlamak üzere bitiriyorum ilk blog yazımı.

(ilk yazım bitti,oh rahatlaması:))