"the ways of God are strange"

sonunda başardım! bir ankara ilk yazının ilk zamanlarının yağmurlu ve kasvetli bir günü, ki kendisi tam olarak 13 mart 2009'dur, kütüphaneye sadece kitap okumak için gidip, odtü yeşillikleri manzaralı B3 kırmızı koltuklarından birine gömülüp iki saat boyunca kitap okudum. bana kalsa yapamazdım. gayriihtiyari oldu bu. tıpkı hayallerimden biri olan ılık ve sağanak bir yağmura yakalanıp sırılsıklam olmam gibi. o da beklenmedik bir anda ve isteğim dışında olmuştu. hayalini kurduğum şeyleri benim aklımdan geçmeyen anda karşıma çıkarıveriyordu kainattaki hiçbir şey, "bir yaprağın yere düşmesi dahi" kendisinin hakimiyeti ya da izni dışında olmayan..
böyle olması daha güzeldi aslında. en güzeldi. hayatımın her karesinin attığım her adımın sadece benim kontrolümde olmadığını, acizliğimi bana göstermenin daha şefkatli ve güzel bir yolu olabilir miydi ki? Asla. O, bana hayallerimi ummadığım zamanlarda, olması gereken zamanlarda, en güzel zamanlarda karşıma çıkararak, benim acizliğimi ve O'nun büyüklüğünü bir kere daha yaşama fırsatı veriyordu. şükürdü O'na. sonsuz şükür.