huzur ayı

ilk blog yazımın başlığını ne koysam diye düşünüp, aklıma yatan bir şey bulamayınca yazmaktan vazgeçmeyi aklımdan geçirip stres yapabilme potansiyeline sahip bir bünyeyim ben. neyse ilk cümleyi yazdım, oh. gerisi gelir. 'başlamak bitirmenin yarısıdır' diyerek bu büyük yalana ne kadar çok kanıp nelere geç kalmama sebep olacaklarını bilseler belki de hiç söylemezlerdi bu sözü sevgili atalarımız. şimdi ben kendimin, hayatımın neresinde olduğumu bilmediğim ve bunu kendime sorma mecalinde dahi olmadığım en sıkıcı ruh hallerimden birindeyken, balkona biraz soluklanmak için çıktığımda uzaktaki minareyi çevreleyen yeşil ışığı gördüm. gülümsedim. huzur ayı geldi. uğrayıp serinliğiyle rahatlattığı yeri tüm ısrarlara rağmen hemencecik terkeden nazlı ve tereddütlü bir misafir olan 'huzur', en fazla bu ay yakın olacak ruhlarımızın yamaçlarına. sadece bunu düşünmek bile bir küçük huzur vesilesi. 'nice huzurlu ay ve günlere' diyerek de gayet sıradan ama güzel bir dilekle huzur ayının ilk gecesi uykusuna başlamak üzere bitiriyorum ilk blog yazımı.


(ilk yazım bitti,oh rahatlaması:))